Cis pospolity (Taxus baccata) należy do najbardziej trwałych i plastycznych roślin iglastych stosowanych w ogrodach. Dobrze znosi cięcie, toleruje różne warunki stanowiskowe i z czasem tworzy bardzo zwartą strukturę zieleni. Aby jednak roślina rozwijała się prawidłowo przez wiele lat, ważne jest właściwe sadzenie oraz odpowiednie prowadzenie cięcia.

Jak sadzić cis pospolity

Cisy najlepiej rosną w glebach żyznych, przepuszczalnych i umiarkowanie wilgotnych. Wbrew często powtarzanym opiniom nie wymagają silnie kwaśnego podłoża. Bardzo dobrze radzą sobie także w glebach o odczynie obojętnym, a nawet lekko zasadowym.

Podczas sadzenia warto zwrócić uwagę na kilka podstawowych zasad.

Najważniejsze jest zachowanie tej samej głębokości sadzenia, na jakiej roślina rosła w pojemniku. Zbyt głębokie sadzenie może ograniczać rozwój korzeni i spowalniać wzrost rośliny.

Po posadzeniu bryłę korzeniową należy dokładnie podlać. W pierwszych sezonach po posadzeniu ważne jest utrzymanie stabilnej wilgotności gleby, szczególnie w okresach suszy.

Dobrym rozwiązaniem jest również ściółkowanie powierzchni gleby korą lub innym materiałem organicznym. Ściółka pomaga utrzymać wilgoć w glebie oraz ogranicza rozwój chwastów.

Stanowisko dla cisa

Cis należy do roślin wyjątkowo tolerancyjnych pod względem stanowiska.

Może rosnąć:

• w pełnym słońcu

• w półcieniu

• nawet w cieniu

Najlepsze warunki wzrostu osiąga jednak w miejscach osłoniętych od silnych wiatrów oraz w glebie o dobrej strukturze.

Jak ciąć cis

Cis bardzo dobrze znosi cięcie i szybko się regeneruje. Dzięki temu jest jedną z najlepszych roślin do formowania żywopłotów oraz różnych form ogrodowych.

Pierwsze cięcie wykonuje się najczęściej wczesną wiosną. W przypadku żywopłotów często stosuje się również drugie, lekkie cięcie pod koniec lata.

Regularne przycinanie powoduje silne zagęszczanie się pędów i pozwala utrzymać zwartą formę rośliny.

Jak prowadzić młode cisy

W pierwszych latach po posadzeniu najważniejsze jest budowanie struktury rośliny. Cięcie powinno być umiarkowane i polegać głównie na skracaniu młodych pędów.

Pozwala to roślinie zagęszczać się od samej podstawy, co jest szczególnie ważne w przypadku przyszłych żywopłotów.

Czy cis jest trujący

Cis pospolity zawiera alkaloidy toksyczne obecne w igłach, korze oraz nasionach. Z tego powodu uznawany jest za roślinę trującą.

Warto jednak doprecyzować, że czerwona osnówka otaczająca nasiono nie zawiera toksyn i ma słodkawy smak. Toksyczne substancje znajdują się w pestce znajdującej się w środku.

W ogrodach przydomowych często sadzi się odmiany męskie, które nie wytwarzają owoców.

Dlaczego cis dobrze znosi formowanie

Jedną z największych zalet cisów jest ich zdolność do regeneracji po cięciu. Rośliny te wytwarzają nowe pędy nawet ze starszego drewna, co jest rzadką cechą wśród roślin iglastych.

Dzięki temu cisy mogą być formowane przez wiele lat bez utraty swojej gęstości i struktury.

Cis jako żywopłot

Cisy należą do najlepszych roślin żywopłotowych.

Ich najważniejsze zalety to:

• bardzo dobra tolerancja cięcia

• gęstość od samej ziemi

• długowieczność

• elegancki wygląd przez cały rok

Żywopłot z cisa rośnie wolniej niż z tui, ale z czasem tworzy znacznie bardziej zwartą i trwałą ścianę zieleni.

Więcej informacji o cisach opisujemy w artykule

Cis pospolity (Taxus baccata) – odmiany, sadzenie, żywopłot i pielęgnacja w ogrodzie

Nota klimatyczna

W warunkach zmiennego przebiegu zim oraz coraz częstszych okresów suszy odporność roślin może być uzależniona od lokalnego mikroklimatu, rodzaju gleby i przebiegu sezonu. Młode egzemplarze w pierwszych latach po posadzeniu wymagają szczególnej obserwacji oraz zapewnienia stabilnej wilgotności podłoża. W rejonach o bezśnieżnych zimach wskazane jest ściółkowanie podstawy rośliny.

Autorstwo i prawa autorskie

© Gospodarstwo Szkółkarskie Andrzej Krzysiak
Autorzy: Andrzej Krzysiak, Grzegorz Zbiciak
Współpraca merytoryczna: Iwona Krzysiak, Cezary Krzysiak

Treść powstała na podstawie wieloletniej praktyki szkółkarskiej i doświadczenia produkcyjnego w warunkach środkowo-wschodniej Polski (Wyżyna Lubelska, Pojezierze Łęczyńsko-Włodawskie).