Cis pośredni ‘Hillii’

Taxus × media ‘Hillii’

Charakterystyka odmiany

Cis pośredni ‘Hillii’ (Taxus × media) to wąskokolumnowa odmiana krzewu iglastego o regularnym, zwartym pokroju i wyraźnie wzniesionych pędach. Łączy cechy Taxus baccata oraz Taxus cuspidata, wykazując wysoką stabilność wzrostu oraz dobrą odporność na warunki klimatyczne Polski.

Odmiana ceniona jest za jednolitą, ciemnozieloną barwę igieł oraz bardzo dobrą zdolność regeneracji po cięciu.

Jest to forma męska – nie wytwarza czerwonych osnówek.

Pokrój i wzrost

Pokrój kolumnowy, zwarty, z wyraźnie zaznaczoną osią przewodnią i silnie wzniesionymi pędami bocznymi.

W wieku około 10 lat osiąga przeciętnie:
– wysokość: 2,0–2,5 m
– szerokość: 0,8–1,0 m

Tempo wzrostu umiarkowane do silnego. Roślina dobrze się zagęszcza i zachowuje równomierną strukturę.

Igły i walory dekoracyjne

Igły ciemnozielone, błyszczące, gęsto osadzone na pędach. Utrzymują intensywną barwę przez cały rok, również zimą.

Jednolity kolor i regularny pokrój nadają odmianie formalny charakter, szczególnie ceniony w żywopłotach formowanych.

Wymagania siedliskowe

Stanowisko: półcień do słońca.
Gleba: żyzna, przepuszczalna, umiarkowanie wilgotna.

Cisy preferują gleby o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, zasobne w wapń. Na podłożach silnie kwaśnych wzrost może być słabszy.

Nie toleruje długotrwałych zastoin wodnych ani ciężkich, podmokłych gleb.

Cięcie i formowanie

Cis bardzo dobrze znosi cięcie, również silne, z grubszego drewna. Wykazuje zdolność regeneracji z uśpionych oczek, co umożliwia utrzymywanie zwartej, formowanej struktury przez wiele lat.

Strefa mrozoodporności

Oficjalna strefa mrozoodporności: USDA 4b–5a
(temperatury minimalne do około –29°C)

W warunkach Polski środkowo-wschodniej odmiana zimuje stabilnie. W okresach bezśnieżnych i przy silnych wiatrach młode rośliny mogą wymagać ochrony przed wysuszającym działaniem mrozu.

Uwagi uprawowe i zastosowanie

Odmiana polecana:
– na żywopłoty formowane,
– do nasadzeń szpalerowych,
– jako pionowy akcent w ogrodach formalnych,
– do ogrodów przydomowych oraz zieleni miejskiej.

W nasadzeniach żywopłotowych zalecamy sadzenie w rozstawie:
– 0,6–0,8 m przy żywopłotach regularnie formowanych,
– 0,8–1,0 m przy prowadzeniu swobodnym.

Nota klimatyczna

W warunkach zmiennego przebiegu zim oraz coraz częstszych okresów suszy odporność roślin może być uzależniona od lokalnego mikroklimatu, rodzaju gleby i przebiegu sezonu. Młode egzemplarze w pierwszych latach po posadzeniu wymagają szczególnej obserwacji oraz zapewnienia stabilnej wilgotności podłoża. W rejonach o bezśnieżnych zimach wskazane jest ściółkowanie podstawy rośliny.

© Gospodarstwo Szkółkarskie Andrzej Krzysiak – Wszelkie prawa zastrzeżone