Cis pośredni ‘Stricta Viridis’

Taxus × media ‘Stricta Viridis’

Charakterystyka odmiany

Cis pośredni ‘Stricta Viridis’ (Taxus × media) to wąskokolumnowa odmiana krzewu iglastego o ścisłym, wyraźnie pionowym pokroju i intensywnie zielonych igłach. Łączy cechy Taxus baccata oraz Taxus cuspidata, wykazując wysoką stabilność wzrostu oraz dobrą odporność na warunki klimatyczne Polski.

Odmiana ceniona jest za zwarty, uporządkowany charakter oraz zdolność do tworzenia wysokich, formowanych żywopłotów.

Jest to forma męska – nie wytwarza czerwonych osnówek.

Pokrój i wzrost

Pokrój wąski, kolumnowy, z silnie wzniesionymi pędami bocznymi i wyraźnie zaznaczoną osią przewodnią.

W wieku około 10 lat osiąga przeciętnie:
– wysokość: 2,5–3,5 m
– szerokość: 0,8–1,2 m

Tempo wzrostu umiarkowane do silnego. Roślina dobrze się zagęszcza i zachowuje regularną, zwartą sylwetkę.

Igły i walory dekoracyjne

Igły ciemnozielone, błyszczące, gęsto osadzone na pędach. Utrzymują intensywną barwę przez cały rok, również zimą.

Jednolita, głęboka zieleń oraz ścisły pokrój nadają odmianie formalny charakter, szczególnie ceniony w nasadzeniach szpalerowych i geometrycznych układach ogrodowych.

Wymagania siedliskowe

Stanowisko: półcień do słońca.
Gleba: żyzna, przepuszczalna, umiarkowanie wilgotna.

Cisy preferują gleby o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, zasobne w wapń. Na podłożach silnie kwaśnych wzrost może być słabszy.

Nie toleruje długotrwałych zastoin wodnych ani ciężkich, podmokłych gleb.

Cięcie i formowanie

Cis bardzo dobrze znosi cięcie, również silne, z grubszego drewna. Wykazuje zdolność regeneracji z uśpionych oczek, co umożliwia utrzymywanie zwartej, wysokiej formy przez wiele lat.

Strefa mrozoodporności

Oficjalna strefa mrozoodporności: USDA 4b–5a
(temperatury minimalne do około –29°C)

W warunkach Polski środkowo-wschodniej odmiana zimuje stabilnie. W okresach bezśnieżnych i przy silnych wiatrach młode rośliny mogą wymagać ochrony przed wysuszającym działaniem mrozu.

Uwagi uprawowe i zastosowanie

Odmiana polecana:
– na wysokie żywopłoty formowane,
– do nasadzeń szpalerowych,
– jako pionowy akcent w ogrodach formalnych,
– do ogrodów przydomowych oraz zieleni miejskiej.

W nasadzeniach żywopłotowych zalecamy sadzenie w rozstawie:
– 0,6–0,8 m przy żywopłotach regularnie formowanych,
– 0,8–1,0 m przy prowadzeniu swobodnym.

Nota klimatyczna

W warunkach zmiennego przebiegu zim oraz coraz częstszych okresów suszy odporność roślin może być uzależniona od lokalnego mikroklimatu, rodzaju gleby i przebiegu sezonu. Młode egzemplarze w pierwszych latach po posadzeniu wymagają szczególnej obserwacji oraz zapewnienia stabilnej wilgotności podłoża. W rejonach o bezśnieżnych zimach wskazane jest ściółkowanie podstawy rośliny.

© Gospodarstwo Szkółkarskie Andrzej Krzysiak – Wszelkie prawa zastrzeżone