Sosna czarna ‘Hornibrookiana’

Pinus nigra ‘Hornibrookiana’

Charakterystyka odmiany

Sosna czarna ‘Hornibrookiana’ (Pinus nigra) to niska, szeroko rozrastająca się odmiana o nieregularnym, naturalnym pokroju. Tworzy gęstą, rozłożystą strukturę z pędami układającymi się warstwowo.

Odmiana ceniona jest za wysoką odporność na suszę, wiatr oraz trudniejsze warunki siedliskowe.

Pokrój i wzrost

Pokrój niski, szeroko rozłożysty, z czasem tworzy nieregularną, spłaszczoną formę.

W wieku około 10 lat osiąga przeciętnie:
– wysokość: 0,6–1,0 m
– szerokość: 1,5–2,5 m

Tempo wzrostu umiarkowane. Z wiekiem wyraźnie poszerza się na boki.

W wieku około 30 lat może osiągać 2,0–3,0 m wysokości (w zależności od warunków siedliskowych).

Igły i walory dekoracyjne

Igły długie (8–12 cm), ciemnozielone, sztywne, zebrane po dwie w pęczku. Nadają roślinie wyrazistej, strukturalnej formy.

Zimozielona – zachowuje dekoracyjność przez cały rok.

Wymagania siedliskowe

Stanowisko: słoneczne.

Gleba: przepuszczalna, umiarkowanie sucha do umiarkowanie wilgotnej, dobrze rośnie również na glebach ubogich i wapiennych.

Bardzo dobrze znosi suszę, wiatr oraz warunki miejskie. Nie toleruje ciężkich, podmokłych stanowisk.

Cięcie i kontrola rozrostu

Nie wymaga regularnego formowania.

W nasadzeniach o ograniczonej przestrzeni zaleca się kontrolę szerokości poprzez skracanie młodych przyrostów („świec”). Pozwala to utrzymać bardziej zwartą formę w perspektywie wieloletniej.

Strefa mrozoodporności

Oficjalna strefa mrozoodporności: USDA 4–5a
(temperatury minimalne do około –29°C)

W warunkach Polski środkowo-wschodniej zimuje stabilnie.

Uwagi uprawowe i zastosowanie

Odmiana polecana:
– do ogrodów skalnych i żwirowych,
– do nasadzeń na skarpach,
– jako szeroki akcent w kompozycjach naturalistycznych,
– do terenów o trudniejszych warunkach siedliskowych.

Ze względu na silne rozrastanie się wymaga zaplanowania odpowiedniej przestrzeni.

Nota klimatyczna

W warunkach zmiennego przebiegu zim oraz coraz częstszych okresów suszy odporność roślin może być uzależniona od lokalnego mikroklimatu, rodzaju gleby i przebiegu sezonu. Młode egzemplarze w pierwszych latach po posadzeniu wymagają szczególnej obserwacji oraz zapewnienia stabilnej wilgotności podłoża. W rejonach o bezśnieżnych zimach wskazane jest ściółkowanie podstawy rośliny.