Turzyce to niezwykle zróżnicowana i wszechstronna grupa trawopodobnych roślin ozdobnych, cenionych za całoroczną dekoracyjność, dużą odporność oraz szerokie możliwości zastosowania w ogrodzie. W przeciwieństwie do wielu traw ozdobnych, turzyce zachowują atrakcyjny wygląd nie tylko latem, ale często również jesienią i zimą, szczególnie w łagodniejszych sezonach.
Charakterystyczną cechą turzyc są wąskie, często łukowato wygięte liście, tworzące zwarte lub lekko rozluźnione kępy. W zależności od gatunku i odmiany mogą być zielone, srebrzyste, niebieskawe, żółtawe lub paskowane, co czyni je niezwykle wartościowym elementem kompozycji ogrodowych. Wiele odmian posiada liście z jasnymi obrzeżeniami, które rozświetlają cieniste fragmenty ogrodu.
Turzyce doskonale sprawdzają się na stanowiskach półcienistych i cienistych, choć część odmian toleruje również słońce, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej wilgotności podłoża. Preferują gleby umiarkowanie wilgotne, żyzne i próchniczne, ale w praktyce wiele z nich dobrze radzi sobie także na glebach przeciętnych, typowych dla Wyżyny Lubelskiej oraz Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego.
Większość turzyc to rośliny nieekspansywne, rosnące w kontrolowany sposób, dzięki czemu nadają się zarówno do małych ogrodów przydomowych, jak i większych założeń krajobrazowych. Są to rośliny mało wymagające pielęgnacyjnie — podstawowym zabiegiem jest wiosenne oczyszczenie kęp z zaschniętych liści. W przeciwieństwie do wielu traw, turzyc zazwyczaj nie przycina się nisko.
Turzyce znajdują szerokie zastosowanie:
-
w ogrodach naturalistycznych i leśnych,
-
na rabatach cienistych i półcienistych,
-
jako rośliny okrywowe,
-
w kompozycjach z bylinami i paprociami,
-
w pojemnikach oraz nasadzeniach przy tarasach.
Dzięki swojej plastyczności, spokojnemu charakterowi i wysokiej tolerancji warunków siedliskowych, turzyce są jednymi z najbardziej uniwersalnych roślin ozdobnych, które sprawdzają się tam, gdzie inne trawy zawodzą.
